Namaszczenie chorych

Znaczenie sakramentu

„Przez święte chorych namaszczenie i modlitwę kapłanów cały Kościół poleca chorych cierpiącemu i uwielbionemu Panu, aby ich podźwignął i zbawił; a nadto zachęca ich, aby łącząc się dobrowolnie z męką i śmiercią Chrystusa, przysparzali dobra Ludowi Bożemu” KKK 1499

Kto może przyjąć sakrament namaszczenia chorych?

1. Obrzęd ten rodzi u niektórych wiernych niepotrzebne lęki oraz obawy. Wynika to ze stereotypowego przekonania, że jest to ostatnia posługa, jaką człowiek otrzymuje przed śmiercią. Tymczasem sakramentu tego wcale nie rezerwuje się wyłącznie dla konających. Może go przyjąć każdy, kto zmaga się z poważną chorobą, odczuwa wyraźne osłabienie spowodowane podeszłym wiekiem lub przygotowuje się do skomplikowanej operacji medycznej.

2. Namaszczenia nigdy nie udziela się osobom zmarłym. Sakrament ten ma charakter powtarzalny - można go przyjmować wielokrotnie, na przykład w sytuacji, gdy po okresie poprawy zdrowia następuje kolejny poważny kryzys lub nowa choroba. W duchu chrześcijańskiej odpowiedzialności i miłości, najbliższa rodzina powinna w odpowiednim momencie powiadomić duszpasterza o potrzebie odwiedzin chorego.

W jaki sposób udziela się tego sakramentu?

1. Posługi dokonuje kapłan, który namaszcza czoło oraz dłonie osoby chorej świętym olejem (olejem chorych) i wypowiada przy tym wyznaczoną przez liturgię modlitwę wstawienniczą.

2. Przed przybyciem duszpasterza domownicy powinni przygotować stół nakryty białym obrusem, na którym należy ustawić zapalone świece oraz krzyż. Na tak przyszykowanym miejscu kapłan kładzie naczynie z olejem oraz Najświętszy Sakrament, który przynosi ze sobą.

Przygotowanie osoby chorej

1. Największą rolę w niesieniu duchowej i psychicznej ulgi choremu odgrywają jego najbliżsi. To na rodzinie, przyjaciołach i opiekunach spoczywa moralny obowiązek, aby we właściwym czasie zaprosić księdza z posługą sakramentalną. Zadaniem bliskich jest również pomoc choremu w wewnętrznym przygotowaniu się na to spotkanie.

2. W pierwszej kolejności, jeśli zachodzi taka potrzeba, warto spokojnie wytłumaczyć choremu, że prośba o sakrament nie oznacza wcale, iż jego ziemskie życie zbliża się ku końcowi. Gdybyśmy jednak przypuszczali, że stan zdrowia jest krytyczny, tym bardziej z miłości i w imię wiary w życie wieczne należy ułatwić mu przejście do domu Ojca z czystym i spokojnym sumieniem.

3. Poza serdeczną i pełną empatii rozmową, nasza pomoc może polegać na wspólnym przypomnieniu grzechów i zrobieniu rachunku sumienia. Dobrze jest też pomóc choremu we wzbudzeniu szczerego aktu żalu przed przyjściem kapłana.

4. Warto uspokoić chorego, który regularnie przyjmuje leki lub ze względów zdrowotnych musi często spożywać posiłki: w jego wyjątkowej sytuacji nie obowiązuje godzinny post eucharystyczny przed przyjęciem Komunii Świętej.

Zachowanie rodziny w trakcie wizyty duszpasterza

1. Ponieważ sakrament ten ma głęboki charakter wspólnotowy, w obrzędach powinni uczestniczyć wszyscy obecni w tym czasie w domu członkowie rodziny. Wspólna modlitwa przy łóżku chorego jest dla niego ogromnym wsparciem.

2. Chorego pozostawiamy sam na sam z księdzem wyłącznie na czas spowiedzi świętej. Przechodzimy wtedy do innego pokoju i trwamy tam w modlitewnym wyciszeniu (pamiętając o wyłączeniu telewizora, radia czy komputera), dopóki kapłan nie zaprosi nas ponownie na dalszą część wspólnej liturgii.