Medytacja chrześcijańska

"Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu".

Ewangelia według św. Łukasza 2, 19.

Medytacja chrześcijańska w sensie etymologicznym meditatio (łac.), oznacza rozważanie, zagłębianie się w myślach, koncentracja. Medytować to być obecnym przed Bogiem. "Medytacja nie polega na myśleniu o Bogu. W czasie medytacji dążymy do dokonania czegoś niewymiernie wspanialszego - dążymy do bycia z Bogiem, do bycia z Jezusem, do bycia z Jego Duchem Świętym, a nie zaledwie do rozważania o Nich". W medytacji zatem chodzi o doświadczenie miłości Trójcy Świętej. Medytacja chrześcijańska jest odpowiedzią na tęsknotę ludzi za doświadczeniem obecności Boga w ich życiu. Doświadczenie miłości Boga domaga się jednak czasu, dlatego też i medytacja wymaga czasu. Chodzi tu zarówno o długość medytacji, jak i systematyczność w uczeniu się tej formy modlitwy. Taka medytacja prowadzi do wewnętrznej spójności człowieka oraz jedności z bliźnimi.

Najbardziej klasyczna metoda medytacji została opisana w Ćwiczeniach duchownych Ignacego Loyoli. Zwraca on szczególna uwagę na stan umysłu, woli, pamięci, ale wymaga czynności przygotowujących.

Medytacja ignacjańska prowadzi przez kolejne etapy:

Przygotowanie to wybór tematu (np. konkretnego fragmentu Pisma Świętego, prawdy wiary), przyjęcie odpowiedniej postawy (klęcząca, siedząca). Medytację rozpoczynamy od uświadomienia sobie obecności Boga i prośby o łaskę w owocnej medytacji.

Rozmyślanie właściwe rozpoczyna się od rozbudzenia wyobraźni, która przywołuje na myśl medytowaną rzeczywistość. Kolejnymi etapami są: zaangażowanie pamięci (przypomnienie sobie przedmiotu rozmyślania w ogólności), ćwiczenie rozumu (wejście w szczegóły rozważanego fragmentu i wyciągnięcie praktycznych wniosków), zaangażowanie woli (wzbudzenie pobożnych i pełnych miłości uczuć w stosunku do Boga i podjęcie postanowień).

Zakończenie to powtórzenie podjętych postanowień, intymna rozmowa z Bogiem.