Działania na rzecz sprawiedliwości i pokoju

"Nie ma pokoju bez sprawiedliwości, nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia".

JAN PAWEŁ II, Orędzie Ojca Świętego na Światowy Dzień Pokoju, 1 stycznia 2002, nr 15.

Kompendium Nauki Społecznej Kościoła podkreśla, że pokój jest owocem sprawiedliwości i miłości. Aby zapobiec konfliktom i przemocy, bezwzględnie konieczne jest, by każda osoba przeżywała pokój w swoim sercu jako głęboką wartość: w ten sposób może się on szerzyć w rodzinach i w różnych formach społecznego zrzeszania się, ogarniając w końcu całą wspólnotę.

W kontekście współczesnego nauczania Kościoła słowo pokój nabiera nowego, głębszego i dużo szerszego znaczenia. Nie jest tylko brakiem wojny, ale owocem uleczonych ran, pojednanych relacji i przyjaźni społecznej. Właśnie dlatego, że idea pokoju przeżywa dzisiaj tak poważny kryzys, chrześcijanie są szczególnie wezwani, aby być zwiastunami pokoju. Wszyscy pragniemy pokoju, ale nie wiemy, jak go osiągnąć z zachowaniem fundamentalnych zasad sprawiedliwości. Zapewne pierwszym krokiem prowadzącym do trwałego pokoju może być rozpoznawanie przyczyn nienawiści i przemocy, z których rodzą się wojny, kłótnie czy wyzyska. Nazywanie przyczyn po imieniu może być jednym z etapów uzdrowienia, przebaczenia - także we wspólnotach i w rodzinach. Historia uczy, że niezdrowe przywiązanie do ran i uprzedzeń z przeszłości nigdy nie doprowadzi do prawdziwego i trwałego pokoju, utrwala jedynie spiralę konfliktów i podziałów.

Nikt z nas nie może zwolnić się z zaangażowania na rzecz pokoju i sprawiedliwości. Na mocy otrzymanego chrztu każdy z nas stał się uczniem-misjonarzem. Każdy z nas jest misjonarzem w takiej mierze, w jakiej spotkał się z miłością Boga w Chrystusie . To doświadczenie Jego Miłości nas uzdalnia, byśmy byli narzędziami Jego pokoju i sprawiedliwości.