Konieczność odpoczynku

"Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco!".

Ewangelia według św. Marka 6, 31.

Praca i odpoczynek wyznaczają rytm życia człowieka. Dostrzegamy to zarówno w porządku dnia, tygodnia, jak i roku. Po okresie wytężonej pracy organizm człowieka domaga się odpoczynku. W ten rytm wpisuje się zarówno działanie Boga (np. stworzenie świata), jak i życie Jezusa i Jego uczniów. W Ewangelii możemy przeczytać zalecenie Jezusa w stosunku do uczniów dotyczące odpoczynku: "Wtedy Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: »Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco!«. Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu" (Mk 6, 30-31).

Odpoczynek został włączony w naturalny rytm życia już przez Stwórcę. Po sześciu dniach stwarzania, w siódmym dniu Pan Bóg odpoczął. Ten rytm przejął Naród Wybrany, który w dniu szabatu powstrzymywał się od wszelkiej ciężkiej pracy. W zamian za to spędzał czas na modlitwie i uwielbieniu Boga. Takie przeżywanie dnia szabatu pozwalało uświadomić sobie, że zarówno człowiek, jak i otaczający świat został stworzony przez Boga z miłością, "aby człowiek był szczęśliwy, ciesząc się tym, co otrzymał. To dodawało poczucia bezpieczeństwa, że nie wszystko od nas zależy i że w całym naszym trudzie potrzebne jest błogosławieństwo Boga. Wyrazem tego błogosławieństwa jest odpoczynek".

Odpoczynek również to zdanie się na Bożą Opatrzność, to zgoda na to, że to nie ja muszę wszystko zrobić i nad wszystkim czuwać. To czas, przeznaczony na przypomnienie sobie, że Pan Bóg jest w stanie zaspokoić wszystkie nasze potrzeby, bo jest naszym Ojcem, my zaś jesteśmy w Jego rękach.

Odpoczynek ma zatem wieloraki wymiar zarówno fizyczny i psychiczny (regenerację organizmu po codziennych obowiązkach), jak i duchowy, bo pomaga nam zająć odpowiednią postawę do Boga.