Moja odpowiedź na miłość Boga - codzienny rachunek sumienia

"Rachunek sumienia nie jest rozliczaniem się niewolnika z panem, pracownika firmy z szefem, ale rozmową o miłości oblubienicy z Oblubieńcem, dziecka z Ojcem, dialogiem przyjaciół. Zakłada doświadczenie miłosnej relacji".

J. AUGUSTYN, W trosce o czyste sumienie, Częstochowa 2019, s. 60.

Wielu wierzących z pewną niechęcią przystępuje do sakramentu pokuty i pojednania, bowiem kojarzy im się to z obwinianiem siebie, patrzeniem na siebie z perspektywy porażek, zaniedbań, zła, którego byli uczestnikami. Tym bardziej trudno nakłonić takie osoby do codziennego rachunku sumienia.

Z podobnymi odczuciami mierzył się zapewne św. Piotr, po tym jak trzykrotnie zaparł się Pana Jezusa (zob. J 18, 12-27). Pewnie także w jego głowie po tym wydarzeniu pojawiło się mnóstwo myśli dotyczących własnej słabości, porażki, pewnie także i on obwiniał siebie za to zachowanie. Jednak w momencie spotkania nad Jeziorem Galilejskim Jezus Zmartwychwstały nie pyta św. Piotra o grzech, nie wypomina mu słabości, nie robi wyrzutów, nie nakłada kary. Zadaje proste pytanie: czy Mnie kochasz? I właśnie to pytanie jest istotą każdego rachunku sumienia, istotą każdego sakramentu pokuty i pojednania. Czy wystarczająco mocno kocham Boga?

Codzienny rachunek sumienia powinien być dialogiem pomiędzy Bogiem a człowiekiem, dialogiem, dzięki któremu człowiek dostrzega w swoim życiu dary Bożej miłości i stara się na nie odpowiadać. Rozmowa z Bogiem prowadzi do rozpoznania, że "istotą grzechu nie jest materialne naruszenie jakiegoś przykazania, ale odrzucenie miłości Boga i bunt wobec Jego woli".

Taki dialog miłości pozwoli nam każdego dnia przybliżać się do Pana Boga, dostrzegać Bożą obecność w naszym życiu i dary, jakie otrzymujemy od kochającego Ojca. To z kolei pomoże nam coraz lepiej odpowiadać miłością na miłość Boga.