Dzieciństwo Jezusa

"Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu. Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi".

Ewangelia według św. Łukasza 2,51-52.

Rodzice Jezusa każdego roku pielgrzymowali do Jerozolimy na święto Paschy, jako pobożna rodzina wypełniali wszelkie obowiązki wyznaczone przez Prawo. "Tora nakazywała, żeby każdy Izraelita na trzy wielkie święta - Paschy, Tygodni (Pięćdziesiątnicy) i Namiotów - przychodził do świątyni (...). Dla chłopców obowiązek ten zaczynał się od ukończenia trzynastego roku życia. Jednocześnie jednak mieli się stopniowo przyzwyczajać do wypełnienia nakazów. Mogła temu służyć pielgrzymka odbywana już w wieku dwunastu lat. Obecność Maryi i Jezusa w pielgrzymce (...) poświadcza więc pobożność rodziny Jezusa". To właśnie Maryja i Józef uczyli Jezusa modlitw i prawa Mojżeszowego, prowadzili do synagogi.

O życiu Jezusa w Nazarecie wiemy niewiele, resztę nadbudowuje nasza wiedza o tradycji Narodu Wybranego, jego prawach, nakazach, zwyczajach, i nasza wyobraźnia. Możemy jednak niemal z pewnością stwierdzić, że dorastający Jezus bardzo wiele nauczył się od Maryi i Józefa. Uczył się tego, co Mu przekazywali, ale również tego, co sam zaobserwował. Z pewnością naśladował gesty, zachowania, słowa Józefa i Maryi. Ukształtowali w Nim wrażliwość na piękno, poczucie humoru, umiejętność odpowiedniego zachowania się wobec innych osób. Pewnie niejeden raz budził ich radość i śmiech.

Jako rodzice jesteśmy pierwszymi nauczycielami naszych dzieci, zarówno w przestrzeni życia religijnego, jak i w relacji do Boga, ale także w zakresie wartości, umiejętności społecznych, wrażliwości na drugiego człowieka. Dzieci uczą się w znacznej mierze przez naśladowanie, przyglądając się zachowaniu najbliższych. Warto zatem zastanowić się, czego uczymy nasze dzieci, jakie postawy w nich kształtujemy.