Kochać, czyli mieć czas

"Przynoszono Mu dzieci, żeby ich dotknął, lecz uczniowie szorstko im tego zabraniali. A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: »Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im (...)".

Ewangelia według św. Marka 10, 13-14.

Jezus, chociaż był otoczony tłumem, nauczał, uzdrawiał, wypełniał swoją misję, miał czas dla dzieci, chorych, cierpiących, wykluczonych. Będąc w tłumie osób, Jezus znajdował czas na samotną modlitwę (zob. Mk 1, 35), na spotkania z uczniami (zob. wyznanie Piotra, Mt 16, 13-20), na rozmowę z pojedynczą osobą, która właśnie tego potrzebowała (zob. rozmowa z Samarytanką, J 4, 1-42), na dostrzeżenie konkretnej osoby w tłumie osób (zob. Zacheusz, Łk 19, 1-10). Jezus jest Miłością, a zatem ma czas.

Prymas Kardynał Wyszyński powiedział: "Ludzie mówią: czas to pieniądz, a ja wam mówię: czas to miłość!". Zadaniem ucznia Jezusa jest kochać na wzór Mistrza, a kochać to znaczy mieć czas dla drugiego. To mieć czas dla współmałżonka, dzieci, rodziców. To dostrzegać osobę potrzebującą w swoim otoczeniu, zauważyć ją, zamienić zdanie. Kochać to być wrażliwym na drugiego człowieka. Kochać to mieć czas dla Pana Boga, przeznaczyć czas na intymne przebywanie z Panem, aby uczyć się, jak kochać na Jego wzór.

Warto zadać sobie pytanie o mój czas dla rodziny, o moją "ilość miłości" dawaną rodzinie, o jakość tego czasu. Czy jest go dużo czy nie ma go wcale? Czy wypełniam go rzeczywistym spotkaniem czy "zagłuszam" swoją obecność w rodzinie oglądaniem telewizji, filmami, pracami domowymi, rzeczami, które "trzeba zrobić", aż w końcu brakuje czasu na prawdziwe bycie razem, rozmowę, proste przebywanie z drugim.